(zaczerpnięto ze stron internetowych Katolickiego Radia Podlasia)

Śp. ksiądz Józef Szajda urodził się 20 października 1932 r. w Paszenkach w rodzinie rolniczej. Naukę w Publicznej Szkole  Powszechnej w rodzinnej miejscowości rozpoczął mając 7 lat. W okresie okupacji niemieckiej, przez trzy lata nie miał możliwości kontynuowania nauki z powodu likwidacji szkoły. W 1944 r. podjął ją na nowo, najpierw w Paszenkach, potem w Jabłoniu, a w 1948 r. rozpoczął naukę w Szkole Ogólnokształcącej w Parczewie.

Jak wspomina ks. prałat Jan Gomółka, jego szkolny kolega, po trzech latach nauki, będąc w klasie maturalnej, ks. Józef został aresztowany za działalność antykomunistyczną. Przez jakiś czas przebywał w więzieniu na zamku lubelskim, a następnie w Chełmie. W wigilię Bożego Narodzenia, po kolejnym przesłuchaniu, wrzucono go ubranego jedynie w bieliznę do ciemnego pomieszczenia pod schodami. Strażnik zamykając drzwi burknął tylko, by szukał tam siennika. W całkowitym mroku rzeczywiście odnalazł siennik ze zbutwiałą słomą i dzięki niemu przeżył. W innym wypadku z pewnością w nocy by zamarzł. Po jakimś czasie został postawiony przed alternatywą – albo dalsze więzienie, albo praca w kopalni. Wybrał to drugie. W kopalni doznawał dotkliwych szykan. Trzeba wziąć w pierwszym rzędzie pod uwagę to, że ks. Józef był człowiekiem skromnej postury, warunki fizyczne nie predestynowały go do ciężkiej pracy w kopalni. Był poza tym wycieńczony pobytem w więzieniu. W kopalni zaś zwykle kierowano go na przodek, gdzie musiał pracować stojąc w wodzie. Bywało tak, że padał ze zmęczenia. Szczególnie wspominał jeden raz, kiedy o własnych siłach nie był w stanie dojść do windy i rzucił się bezwładnie na kopalniany wózek. Po drodze uderzył się bardzo mocno o drewniany stempel, życie uratował mu jedynie kask.

Kiedy został zwolniony w 1952 r., wstąpił do Małego Seminarium Diecezjalnego w Siedlcach. Tam złożył egzamin końcowy z wynikiem bardzo dobrym. Po upadku systemu komunistycznego nie ubiegał się o odszkodowanie, czy dodatek do emerytury, ani nie chciał być traktowany jako represjonowany w okresie stalinowskim.


W 1953r. Wstąpił do seminarium duchownego w Siedlcach i po sześcioletnich studiach filozoficzno-teologicznych 28 czerwca 1959r przyjął w katedrze siedleckiej święcenia kapłańskie.

Pracę duszpasterską rozpoczął od pełnienia funkcji wikariusza w parafii w Zbuczynie w latach 1959-60.

W latach 1960-64 studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Studia ukończył magisterium.

Przez kolejne lata posługiwał w parafii katedralnej w Siedlcach (1964-1972),  w parafii Przemieniania Pańskiego w Garwolinie (1972-82) oraz w parafii w Węgrowie (1982-85). Tutaj w 1984 roku przeżywał Jubileusz 25-lecia kapłaństwa.

Posługę duszpasterską w Siedlcach rozpoczął w 1985r. od posługi duszpasterza akademickiego. Tę funkcje pełnił do 1992r. Od tego roku pracuje jeszcze jako katecheta w IV LO im. Hetmana Żółkiewskiego i w Kolegium Językowym w Siedlcach.

Znane było jego wielkie zaangażowanie w procesie beatyfikacyjnym Unitów Podlaskich, Męczenników z Pratulina, a także w przygotowaniu do udziału diecezji siedleckiej w beatyfikacji w 1996r. Był założycielem i długoletnim prezesem od 1991r. Stowarzyszenia Pamięci Unitów Podlaskich „Martyrium”. W ramach Stowarzyszenia rozpoczął serię wydawniczą: „Unici Podlascy” poświęconą szeroko pojmowanej sprawie unijnej na Podlasiu. Wydawał także przez kilka lat Kalendarze o tematyce unickiej i podlaskiej.

W 1994r. został mianowany pierwszym dyrektorem i organizatorem Siedleckiego Wydawnictwa Diecezjalnego im. św. Maksymiliana Kolbe.

W latach 1992-95 organizował Dni Świadectwa Wiary w Pratulinie. Były to spotkania modlitewne o beatyfikację Męczenników Podlaskich i pogłębiające świadomość unicką wśród wiernych. Troszczył się o utrwalenie i zabezpieczenie miejsc pamięci martyrologium Unitów Podlaskich w ramach działalności Stowarzyszenia „Martyrium”. Organizował zagospodarowanie Pratulina i innych miejsc pounickich, m.in.: w Sumierzu i Kłodzie Małej.

Wierni zapamiętali zapewne jego zaangażowanie jako misjonarza w Misjach Ewangelizacyjnych w diecezji siedleckiej przed Rokiem Jubileuszowym 2000.

Przez wiele lat współpracował z Katolickim Radiem Podlasie.
W 2002r. został mianowany opiekunem Kół Przyjaciół Katolickiego Radia Podlasie. Pamiętamy rozmyślania wygłaszane na antenie rozgłośni oraz msze święte z homiliami transmitowane codziennie o godzinie 6.00 z siedleckiej katedry. Swoje rozważania radiowe wydał w formie publikacji.

Dekretem z dn. 02.02.1997r. bpa Jana  Wiktora Nowaka został mianowany kanonikiem gremialnym (rzeczywistym) Kapituły Kolegiaty Janowskiej.

W ramach swojej pracy duszpasterskiej wielokrotnie wyjeżdżał w wakacje z pomocą duszpasterską do parafii, w RFN, a obecnie w Niemczech. Jako duszpasterz akademicki był organizatorem pierwszego wyjazdu z diecezji siedleckiej -  na Europejskie Spotkanie Młodych organizowane przez Wspólnotę Taize w Pecsu na Węgrzech. Był tez jednym z inicjatorów powstania Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Przymierze” w Siedlcach.